Odchodząc od głównego turystycznego szlaku, trafisz na świątynię wyjątkową. Kościół parafialny pw. św. Jakuba Apostoła to główna fara dawnego rzemieślniczego Nowego Miasta w Toruniu. Znajdziesz w niej jedne z najstarszych i najcenniejszych w Polsce gotyckich fresków, mroczną legendę o cudownym Czarnym Krucyfiksie oraz niesamowitą, przestrzenną architekturę, której kształtu na próżno szukać w innych kościołach Starówki.
Data ostatniej aktualizacji: 29.08.2026
Dla wielu znawców sztuki Kościół pw. św. Jakuba Apostoła to najpiękniejszy gotycki budynek sakralny w całym Toruniu. Jego kamień węgielny pod budowę położył w 1309 r. biskup chełmiński Herman przy wsparciu Zakonu Krzyżackiego. Świątynia jest także jednym z najważniejszych punktów na trasie Camino Polacco — polskiego odcinka Europejskiej Drogi do Santiago de Compostela. We wnętrzach tego kościoła, oświetlonych wąskimi gotyckimi oknami, można poczuć prawdziwą atmosferę średniowiecznego sacrum i niezwykłego spokoju.
Jeśli zwiedzałeś wcześniej ogromny Kościół Mariacki lub masywną Katedrę św. Janów, na pewno zwrócisz uwagę, że z Kościołem św. Jakuba jest coś "nie tak". To jedyny z tak wielkich gotyckich kościołów miejskich w Toruniu, który ma formę architektoniczną bazyliki.
Co to oznacza w praktyce? Podczas gdy kościoły halowe mają nawy równej wysokości, tutaj nawa główna kościoła góruje nad bocznymi i wznosi się na imponującą wysokość ok. 21 metrów (jest dwa razy wyższa od naw bocznych!). Posiada własne, potężne, jasne okna, a z zewnątrz mury podtrzymywane są przez finezyjny system tzw. przypór architektonicznych i rzędy bocznych kaplic. Taki układ nadaje budowli niesamowitą smukłość i lekkość.
Zabytek przetrwał skomplikowane i nie zawsze łaskawe stulecia. Zmieniał gospodarzy: z rąk krzyżackich przeszedł w posiadanie zakonnic cysterek i benedyktynek. Przez niemal wiek służył wyznawcom protestantyzmu po nastaniu reformacji w 1557 r. Wieża kościoła ma bardzo charakterystyczny dach o nietypowym podwójnym spadku (zwanym dachem namiotowym).
Wnętrze kościoła św. Jakuba to skarbiec historii o wyjątkowej ciągłości. Ocalone elementy przetrwały dzięki poszanowaniu dawnych mistrzów, nawet gdy zmieniali się właściciele:
Na surowych, ceglanych murach prezbiterium przetrwały XIV-wieczne (z lat 1380-1390) wielkoformatowe freski ukazujące między innymi patronów świątyni — m.in. św. Jakuba Starszego i św. Filipa. Odkryte ponownie w XX wieku, robią kolosalne wrażenie.
Niezwykły gotycki krucyfiks z końca XIV wieku. Ramiona krzyża ukształtowano na wzór pędów roślinnych z liśćmi i pąkami, co w średniowiecznej teologii symbolizowało Drzewo Życia i zwycięstwo nad śmiercią.
Trafił do kościoła w 1834 roku po rozbiórce nowomiejskiego kościoła dominikanów (św. Mikołaja). Przez stulecia uchodził za cudowny — według dawnych podań Chrystusowi miały odrastać prawdziwe włosy, które mogła ścinać tylko panna czystego serca.
Wykonane w 1611 roku dla wyznawców protestantyzmu. Zdobione bogato m.in. figurami i rzeźbionymi w drewnie oryginalnymi herbami pruskimi, a także Starego i Nowego Miasta Torunia. To drugie pod względem wieku funkcjonujące organy tej skali w Polsce.
Ołtarz główny pochodzi z roku 1731 z warsztatu chełmińskiego. Wzdłuż prezbiterium ustawiono piękne renesansowe dębowe stalle z XVII w. Obejrzysz również obraz „Adoracja Ukrzyżowanego” pędzla B. Strobla, słynnego malarza śląskiego z 1634 r.
Ciemną kartą w historii Torunia jest wojna północna. Na przełomie września i października 1703 roku król Szwecji Karol XII nakazał ciężki ostrzał oblężonego miasta. Gdy Toruń skapitulował, Szwedzi dopuścili się potwornych grabieży.
Z wysokiej wieży Kościoła św. Jakuba najeźdźcy zdemontowali dwa wielkie dzwony. Najcięższy z nich (olbrzym ważący 6 ton z 1634 roku) nieszczęśliwie pękł podczas wielomiesięcznego wleczenia po lądzie i załadunku na statek. Drugi jednak, mniejszy — pochodzący z 1455 r. i ważący 3,5 tony, XV-wieczny dzwon przetrwał drogę przez Bałtyk.
Zrabowany przez wojska szwedzkie dzwon z kościoła św. Jakuba trafił na polecenie króla Karola XII do Szwecji i w 1709 r. został na stałe zawieszony w północnej wieży w potężnej królewskiej katedrze w Uppsali. Szwedzi umieścili na nim swój łaciński, pamiątkowy napis przypominający, że zdobycz przybyła z Torunia (łac. Thorunum). Do dziś dzwon nosi oficjalną nazwę „Thornan” (Toruńczyk) i stanowi największy ze średniowiecznych, nienaruszonych dzwonów bijących w całej Szwecji!
Zobacz, jak urokliwie prezentowała się bazylika nowomiejska na zabytkowych fotografiach z archiwów Biblioteki Cyfrowej:
Źródło i prawa do grafiki: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa, domena publiczna.
Świątynia umiejscowiona jest na wschodnim skraju dawnego Nowego Miasta, na tyłach Rynku Nowomiejskiego. Stanowi ostatni zabytkowy przystanek na głównej arterii, ulicy Szerokiej i Królowej Jadwigi.
Kamień węgielny pod budowę świątyni położono w 1309 roku. Budowę z inicjatywy i przy wsparciu Zakonu Krzyżackiego prowadzili mieszkańcy rzemieślniczego Nowego Miasta w Toruniu, dla których kościół ten stał się świątynią farną (parafialną).
W 1703 roku, podczas wielkiej wojny północnej, wojska szwedzkie króla Karola XII oblegały Toruń. Po zbombardowaniu i zdobyciu miasta Szwedzi zrabowali jego majątek, w tym cenne dzwony z kościoła św. Jakuba. Jeden z nich, odlany jeszcze w XV wieku, trafił ostatecznie do katedry w szwedzkiej Uppsali, gdzie do dziś nosi nazwę Thornan (czyli 'Toruńczyk').
W przeciwieństwie do Kościoła Mariackiego czy Katedry św. Janów (które są kościołami halowymi), Kościół św. Jakuba został zbudowany w układzie klasycznej bazyliki. Oznacza to, że jego nawa główna jest oświetlona bezpośrednio przez własne, wysokie okna (tzw. klerestorium) i jest wyraźnie wyższa od naw bocznych.
To dwa różne zabytki. Drzewo Życia (Arbor Vitae) to gotycki krucyfiks z XIV wieku na krzyżu w kształcie gałęzi z pąkami. Z kolei Czarny Krucyfiks przeniesiono tu w XIX w. z rozebranego kościoła dominikanów pw. św. Mikołaja — to z nim wiąże się słynna toruńska legenda o cudownie odrastających włosach Chrystusa.
Świątynia jest jednym z najważniejszych punktów etapowych na szlaku Camino Polacco, który biegnie od granicy z Litwą przez północną Polskę w stronę Santiago de Compostela. W kościele pątnicy mogą uzyskać pamiątkową pieczęć do paszportu pielgrzyma.
Tak. Instrument w kościele św. Jakuba posiada bogato zdobiony, renesansowy prospekt organowy zbudowany w 1611 roku. Wzbogacają go liczne herby – Starego i Nowego Miasta Torunia oraz rzeźbione figury.
Wyjdź ze św. Jakuba, skręć w prawo i obejrzyj resztę Nowego Miasta i jego perełek.