Każdy, kto odwiedza Toruń, prędzej czy później trafia na ten popularny deptak. Ulica Szeroka, ukształtowana po 1251 roku, prowadzi od południowo-wschodniego narożnika Rynku Staromiejskiego w stronę miejsca, w którym stała niegdyś Brama Wielka. Dalej spacer można kontynuować ku Nowemu Miastu. Warto patrzeć nie tylko na witryny, lecz także na fasady: czekają tam między innymi gotyckie detale, figura Atlasa i metalowa rzeźba smoka.
Data ostatniej aktualizacji: 21.10.2026
W pobliżu wylotu Szerokiej od strony Rynku Staromiejskiego zobaczysz Pomnik Mikołaja Kopernika oraz brązową rzeźbę Osiołka, nawiązującą do dawnej kary stosowanej wobec żołnierzy miejskiej straży. W średniowieczu ulica należała do najbardziej prestiżowych części Torunia. Prowadziła ku wschodniej bramie miejskiej i dalej na ważny lądowy szlak handlowy przez Mazowsze w stronę Rusi. Dziś, wraz z ulicą Królowej Jadwigi, tworzy popularną trasę spacerową.
Ulica ukształtowała się po 1251 roku, gdy powiększono pierwotny obszar Starego Miasta. Od początku była ważnym traktem łączącym Rynek Staromiejski ze wschodnią częścią miasta. Przy jej wylocie stała Brama Wielka, zwana także Kotlarską, prowadząca w stronę Nowego Miasta. Bramę rozebrano w 1834 roku.
W średniowieczu główny trakt nosił nazwę Wielka (niem. Grossengasse lub Grossenstrasse). Osobną nazwą określano północny odcinek pierzei między Rynkiem Staromiejskim a ulicą Szczytną: Rymary. Nazwa nawiązywała do sześciu rymarskich „bud”, czyli niewielkich domów na krótkich działkach, bez tylnego podwórza. Rymarze zajmowali się wyrobem skórzanych uprzęży i podobnych akcesoriów potrzebnych w handlu i transporcie.
Przy Szerokiej mieszkali przedstawiciele wpływowych rodów patrycjuszowskich, między innymi Eskenowie, Reussowie, Teschnerowie i Vasanowie. Swoje posiadłości miały tu również rodziny szlacheckie, w tym Działyńscy i Niemojewscy. Od początku XVII wieku Rada Torunia prowadziła politykę ograniczania własności szlacheckiej w mieście. Do 1641 roku liczba toruńskich kamienic należących do szlachty ziemskiej spadła o połowę. Był to element szerszej obrony samorządnego i mieszczańskiego charakteru miasta.
Powstaje ważny trakt łączący Rynek Staromiejski ze wschodnią częścią miasta i Bramą Wielką (Kotlarską).
W 1622 roku po raz pierwszy zapisano polską nazwę „Szeroka”. Rok później Martin Schweickert założył Aptekę Radziecką w budynku należącym do Rady Miasta.
Po wkroczeniu wojsk napoleońskich do Torunia w 1806 roku ulicę nazywano Napoleona. W 1834 roku rozebrano średniowieczną Bramę Wielką (Kotlarską).
Dawne wąskie kamienice gotyckie są łączone i przebudowywane na wielopiętrowe kamienice czynszowe, pałace bankowe oraz nowoczesne domy handlowe z wielkimi witrynami.
W XIX i na początku XX wieku wiele dawnych kamienic przebudowano lub zastąpiono nowymi budynkami, między innymi w stylach eklektycznym, secesyjnym i modernistycznym. W części domów zachowały się jednak starsze mury, piwnice, polichromie i detale architektoniczne. Oto miejsca, przed którymi warto się zatrzymać:
To najstarsza kamienica przy Szerokiej, której gotycki charakter z XIV i XV wieku w znacznej mierze przetrwał do dziś. Na fasadzie zwraca uwagę sgraffitowy fryz z 1963 roku, przedstawiający toruńskie pierniki. Wewnątrz zachował się także renesansowy, polichromowany strop z końca XVI wieku, ozdobiony motywami roślinnymi i zwierzęcymi.
Na rogu z ul. Łazienną od 1623 roku działała Apteka Radziecka, założona w budynku należącym do Rady Miasta Torunia — stąd jej nazwa. Aptekę zamknięto w 2019 roku. Obecna kamienica powstała na początku XX wieku. Na wysokości trzeciego piętra znajduje się figura Atlasa dźwigającego kulę ziemską, a na fasadzie również płaskorzeźbiony herb Torunia.
Secesyjno-modernistyczny dom handlowy przy Szerokiej 35 zbudowano około 1913 roku dla spółki Dietrich & Sohn, zajmującej się artykułami żelaznymi. Wzniesiono go na miejscu dwóch starszych kamienic patrycjuszowskich. Do dziś zachowały się gotyckie podziemia, w których mieści się Dom Legend Toruńskich — połączenie interaktywnego muzeum i teatru.
W 1678 roku kamienicę kupiła toruńska parafia ewangelicko-reformowana (kalwińska), urządzając tu kaplicę i mieszkanie pastora. Parafia sprzedała budynek w 1875 roku, a trzy lata później nowy właściciel gruntownie go przebudował. Na elewacji zwraca uwagę metaloplastyczna figura smoka, będąca charakterystycznym detalem tej kamienicy.
Pod nr 14 znajduje się budynek dawnego Północnoniemieckiego Banku Kredytowego, wzniesiony w 1909 roku w stylu neoklasycystycznego modernizmu i ozdobiony alegorycznymi figurami. Sąsiednia kamienica nr 16 kryje gotyckie malowidło ścienne z XIV wieku przedstawiające Pokłon Trzech Króli oraz cenny zespół sześciu polichromowanych stropów z połowy XVIII wieku, uznawany za największy tego rodzaju zespół w Toruniu.
Na fasadzie kamienicy nr 25 zobaczysz głowę Bachusa oraz dekoracyjne przedstawienia ryby, zająca, kaczki i koguta. Pod nr 37 od średniowiecza do początku XIX wieku znajdowały się miejskie jatki, czyli ławy mięsne liczące 57 stoisk. Zespół stoisk zajmował przestrzeń w głębi bloku i sięgał w stronę placu przy kościele św. Janów.
Ulica Szeroka to nie tylko zabytkowe mury, ale też pełna symboli przestrzeń miejska, która przypomina o potędze dawnego Torunia:
Jeśli chcesz zobaczyć inną skalę średniowiecznej zabudowy, wybierz się na pobliską ulicę Ciasną. Jej węższy odcinek, między ul. Mostową a rejonem ul. Podmurnej, ma mniej niż 3 metry szerokości. Nad przejściem między wysokimi ścianami zabytkowych spichrzów przerzucono łuki odporowe, które nadają temu miejscu charakterystyczny wygląd.
Współczesna ulica Szeroka to tętniące życiem serce handlowe i towarzyskie Starego Miasta. Co warto tu odwiedzić podczas spaceru?
Dom Legend Toruńskich łączy interaktywne muzeum i teatr. W gotyckiej piwnicy zwiedzający poznają sześć instalacji poświęconych toruńskim legendom i dziejom miasta. Formuła prezentacji jest dostosowywana do wieku uczestników, dlatego miejsce może zainteresować zarówno rodziny, jak i dorosłych odkrywających lokalne opowieści.
Pod numerem 43 znajduje się Ośrodek Informacji Turystycznej w Toruniu. To praktyczny punkt, w którym można uzyskać informacje o zwiedzaniu miasta, wydarzeniach i trasach spacerowych. Aktualne godziny otwarcia najlepiej sprawdzić przed wizytą.
Na Szerokiej i sąsiednich ulicach działa gastronomia, a jedną z restauracji wymienianych w miejskim planie turystycznym jest Szeroka No. 9. Oferta lokali, menu i godziny otwarcia mogą się zmieniać, dlatego warto sprawdzić je przed wizytą. Więcej propozycji znajdziesz w dziale Gdzie zjeść w Toruniu.
W ciągu dnia ulica Szeroka tętni gwarem spacerowiczów i klientów sklepów. Jeśli chcesz spokojnie sfotografować architekturę kamienic i poszukać herbów w bruku, wybierz się tu wcześnie rano lub wieczorem, gdy włączają się stylizowane latarnie z herbami patrycjuszy.
Archiwalne fotografie i pocztówki pozwalają przyjrzeć się dawnej zabudowie Szerokiej oraz jej handlowemu charakterowi. Datowanie i warunki wykorzystania poszczególnych materiałów należy sprawdzać w opisie konkretnego obiektu archiwalnego.
Źródło i prawa do grafiki: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa, Domena publiczna.
Ulica Szeroka biegnie od południowo-wschodniego narożnika Rynku Staromiejskiego w stronę dawnej Bramy Wielkiej, której miejsce przypomina dziś zmiana nawierzchni przy wschodnim krańcu ulicy. Po drodze przecina między innymi ulice Szczytną, Łazienną, Mostową i Podmurną. Dalej można kontynuować spacer ulicą Królowej Jadwigi w kierunku Rynku Nowomiejskiego. Zobacz też układ ulic na naszej mapie Starówki.
Ulica powstała po 1251 roku, gdy powiększono obszar Starego Miasta. W średniowieczu główny trakt nosił nazwę Wielka (niem. Grossengasse lub Grossenstrasse), a północny odcinek pierzei między Rynkiem Staromiejskim a ul. Szczytną określano także nazwą Rymary — od sześciu znajdujących się tam rymarskich bud. Polska nazwa „Szeroka” została po raz pierwszy zapisana w 1622 roku. Po wkroczeniu wojsk napoleońskich do Torunia w 1806 roku używano nazwy „Napoleona”; od 1816 roku w źródłach występuje nazwa Friedrich-Wilhelm-Strasse.
Za najstarszą kamienicę przy ulicy Szerokiej uznaje się budynek pod numerem 38, którego gotycki charakter z XIV i XV wieku w znacznej mierze przetrwał do dziś. Na fasadzie znajduje się sgraffitowy fryz z przedstawieniami toruńskich pierników, wykonany w 1963 roku według projektu Zdzisława Kulikowskiego i Romualda Drzewieckiego przez Marię Hoffmann. Wewnątrz zachował się także renesansowy, polichromowany strop z końca XVI wieku, ozdobiony motywami roślinnymi i zwierzęcymi.
W nawierzchni ulicy Szerokiej umieszczono aleję z 22 stylizowanymi herbami miast, głównie hanzeatyckich, z którymi Toruń utrzymywał kontakty handlowe. Na latarniach przy ulicy znajdują się także dekoracyjne tarcze heraldyczne wybranych dawnych rodów patrycjuszowskich Torunia.
Aptekę Radziecką założył w 1623 roku Martin Schweickert w budynku należącym do Rady Miasta Torunia — stąd jej nazwa. Apteka działała przy ul. Szerokiej 27 do 2019 roku. Obecny narożny budynek powstał na początku XX wieku. Na wysokości trzeciego piętra znajduje się figura Atlasa dźwigającego kulę ziemską, a na fasadzie także płaskorzeźbiony herb Torunia.
Pod numerem 35 mieści się Dom Legend Toruńskich, łączący interaktywne muzeum i teatr. Zwiedzanie obejmuje sześć instalacji ulokowanych w gotyckiej piwnicy. Przy ul. Żeglarskiej, niedaleko wylotu Szerokiej, stoi brązowa rzeźba Osiołka. Pod numerem 43 działa Ośrodek Informacji Turystycznej w Toruniu.
Ulica Szeroka ma około 240 metrów długości. Biegnie od południowo-wschodniego narożnika Rynku Staromiejskiego do rejonu dawnej Bramy Wielkiej, zwanej również Kotlarską, rozebranej w 1834 roku. Dalej spacer można kontynuować ulicą Królowej Jadwigi w kierunku Rynku Nowomiejskiego.
Kontynuuj spacer głównym traktem na Nowe Miasto lub wróć do zabytków przy Rynku Staromiejskim: